23 lutego 2015

Rozdział XXIX Zgubna informacja

Drzwi otworzyła nam pewna staruszka. Poprawiła swoje okulary, które i tak po chwili znów spadły na czubek jej nosa.

- Przywitaj się. - mruknęłam, dając kuksańca w bok Jackowi. Chłopak chyba zapomniał języka w gębie. Skrzywił się i spojrzał na mnie z wyrzutem, masując obolałe miejsce. Szybko się jednak ogarnął.
- Dzień dobry. My... - zająknął się - To znaczy ja... Przyszedłem do Jamiego. Jest może w domu?

Ledwo powstrzymałam się od śmiechu. Wymsknął mi się tylko cichy chichot. Mróz spiorunował mnie za to wzrokiem.
- Tak - odezwała się kobieta po krótkim zastanowieniu - Jest na górze i chyba śpi... - zamyśliła się, gdy wtem z góry dobiegł nas głośny hałas. Byłam niemal pewna kto za tym stał. 
Nagle szatyn pojawił się na schodach. Zbiegł po nich prędko i po chwili już stał przed nami na parterze. Byłam pod wrażeniem jak szybko doszedł do siebie po wypadku.

Chłopak uśmiechnął się szeroko na nasz widok. Zauważyłam, że wciąż miał bandaż owinięty wokół głowy.
- Babciu - zwrócił się do staruszki - Zajmę się wszystkim. Możesz wracać do oglądania swojego ulubionego serialu. - dodał.
- Na pewno? - upewniała się kobieta.
- Tak babciu. - odrzekł - To moi przyjaciele.
Staruszka jeszcze raz spojrzała na Jacka, po czym wolnym krokiem wróciła do salonu. Spojrzałam rozbawiona na Jamiego.
- A miałeś być sam. - mruknęłam.
- Eh, nieważne. - machnął ręką - Chodźcie, zaprowadzę was do mojego pokoju.


Przekroczyłam próg, wkraczając do przedsionka domu szatyna. Nic nadzwyczajnego w sobie nie miał. Ot, jasne, beżowe ściany, a na nich zdjęcia rodzinne. Mała komoda po prawej służyła pewnie do przechowywania obuwia. Nad nią znajdował się wieszak na ubrania, a obok po lewej lustro.

Jamie zamknął drzwi i poprowadził nas po schodach na górę, gdzie znajdowały się cztery pomieszczenia. Chłopak otworzył drzwi do jednego z nich. Posłusznie weszliśmy do pokoju. Urządzony typowo dla młodzieży choć nie należał on z pewnością do dużych. Dłuższe ściany były pomalowane jasnoszarą farbą, a krótsze pięknym odcieniem zieleni. Sufit jak w większości przypadków był śnieżnobiały. Po prawej stronie od drzwi stała szafa rogowa, a tuż obok długa komoda, na której stał telewizor i regał na książki. Pod oknem znajdowało się pojedyncze łóżko. Obok stało biurko, a na nim laptop, kilka książek zapewne do szkoły oraz lampka. Po lewej stronie zmieściła się jeszcze biała kanapa i sporych rozmiarów pufa, wyglądająca jak piłka do nogi. W niektórych miejscach porozwieszane były plakaty z komiksów.

- Co tak późno? - spytał na wstępie szesnastolatek, zamykając drzwi.
- Cóż, trochę się działo ostatnimi czasy. - odparłam, siadając na obrotowym krześle - A nawet więcej. Sytuacja nieco się skomplikowała.
- Jest też trochę rzeczy, o których powinieneś wiedzieć. - dodał nagle Jack, siadając na łóżku, a wokół zapadła nieprzyjemna cisza. Od czasu do czasu słychać było odgłosy dobiegające z telewizora w salonie. Jamie spojrzał smętnym wzrokiem na bruneta.
- Naprawdę mnie nie pamiętasz? - spytał Bennet.
- Sorry... - Jack spuścił wzrok - Ale... dzięki Ann wiem, że jesteś pierwszą osobą, która uwierzyła w to, że istnieję. Powiedziała mi także, że jesteś moim najlepszym kumplem.
- Cholera... - zaklął szatyn i przeczesał ręką włosy.
- Ej, no! - zawołałam zirytowana - Tylko bez ponurej atmosfery! Nie po to tu jesteśmy. - spojrzałam z powagą na Mroza.
- Przecież sama mówiłaś, że gdy go spotkam to może sobie coś przypomnę. - oburzył się brunet.
- Nie zauważyłeś, że nie podziałało? - spytałam znudzona, a chłopak zgłupiał.
- Wygrałaś - mruknął niezadowolony i chyba nawet obrażony. Czasem naprawdę zachowywał się jak dziecko...
- Obyś wszystko sobie przypomniał... Jack - szepnął prawie niesłyszalnie szatyn, po czym zwrócił się do mnie - Dawaj. Chcę wiedzieć wszystko.

Popatrzyłam najpierw na niego, a później na Mroza, który skinął głową. Przełknęłam głośno ślinę. Byłam mu to winna. Zaczęłam opowiadać od historii z biegunem.

- Prawie zginął z wychłodzenia. - mruknęłam cicho - Gdyby nie mój smok, byłby martwy.
- I tak o mało mnie nie zabił ze dwa razy. - wtrącił Jack.
- Cicho mi tam! - syknęłam i lekko odepchnęłam bruneta tak, że padł na łóżko - Wracając, razem z moją przyjaciółką Agey, postanowiłyśmy oddać go strażnikom.
- Chciałyście mnie otruć! - warknął brunet.
- Ta, na pewno. Tylko czemu jeszcze żyjesz? - spytałam. Chłopak nie odpowiedział - W międzyczasie mieliśmy małe starcie z koszmarami Mroka. Jack po raz kolejny prawie zginął. Uratowali go właśnie strażnicy. Nie mam pojęcia skąd wiedzieli, że mamy kłopoty. Później już na biegunie ustaliliśmy kontratak. Jednak zamiast tego, ja poleciałam do ciebie do szpitala. Gdy wracałam, ktoś przypuścił na mnie atak. Prawie mnie zabili. Ocknęłam się dopiero u siebie w domu. Jack gdzieś zniknął. Jak się okazało trafił do starej wioski Burgess, będącej repliką tej z czasów kolonialnych. Uwierzył w kłamstwo, że znalazł dom i rodzinę. Niemal przekonałam go, że to nieprawda, ale wtedy też wkroczył dawny „kumpel” Mroza. Luke, bo tak miał na imię, porwał Jacka, a mnie rozkazał zabić. Po raz kolejny ledwo uszłam z życiem. Pomógł mi Duch Księżyca...
- Kim jest Duch Księżyca? - przerwał mi nagle Jamie.
- To magiczna istota, która powołała strażników i inne stworzenia takie jak zmiennokształtne duchy. Posiada nieograniczoną moc. - wytłumaczyłam.
- Później Luke zabrał mnie do jakiejś jaskini. - wtrącił Jack - Był chyba zbyt pewny siebie i zostawił mnie samego. Wykorzystałem to i uciekłem. Spotkałem Sorrowa. Oczywiście nie byłby sobą, gdyby mnie nie nastraszył. Nastepnie, gdy mieliśmy wznieść się w powietrze, zaatakował nas jakiś dziwny koleś...
- Chwila - przerwałam mu - O tym mi nie mówiłeś... - spojrzałam zaskoczona na bruneta, który właśnie podniósł się do pozycji siedzącej i usiadł po turecku.
- Zapomniałem - odparł Jack, uśmiechając się głupkowato.
- To chyba tylko ty jesteś taki zdolny, żeby zapomnieć o czymś takim! - zachichotałam.
- Jak ten koleś wyglądał? - spytał Jamie.
Miał na sobie czarny płaszcz i tego samego koloru włosy, wystające spod kaptura. - odrzekł Mróz - Nie widziałem jego twarzy  - dodał - Ale jego spotkanie i chęć zatrzymania mnie nie była najgorsza - mruknął - Najgorsze było to, że usłyszałem jego głos w głowie. W dodatku skądś go znałem!
- Nie brzmi to za dobrze - podsumowałam - A analizując to wszystko, wiemy już, że mamy do czynienia z jedną z najstarszych magicznych ras na świecie, zmiennokształtnymi - powiedziałam.
- Czyli tą samą rasą do której ty należysz? - zapytał Jack.
- Nie do końca - pokręciłam głową - Ja należę do rasy zmiennokształtnych duchów, istot stworzonych przez Ducha Księżyca. Zasadnicza różnica między moją rasą, a rasą Luke’a jest taka, że sami zmiennokształtni są widoczni dla ludzi, a duchy nie. - wytłumaczyłam.
- To dlatego byłaś wtedy zdziwiona - oprzytomniał nagle szatyn.
- Co masz na myśli? - spytał Jack, spoglądając na Benneta.
- Kiedy weszła do mnie, wtedy w szpitalu, niespodziewała się, że ją zobaczę. - odparł Jamie.
- Do tej pory nie rozumiem czemu mnie widzisz - pokręciłam głową - W każdym razie Duch Księżyca uratował mi życie i zabrał do jakiegoś domu. Niestety zmiennokształtni szybko mnie odnaleźli i musiałam uciekać starymi tunelami. Dziwnym trafem dzięki nim dostałam się do przyjaciół.
- A po krótkim odpoczynku, bez wiedzy Agey i Sorrowa wymknęliśmy się i polecieliśmy do ciebie. - zakończył Jack.
- Ale pozostaje jeszcze jedna sprawa... - zauważył Jamie. Popatrzyłam na niego zaciekawiona - Wspomnienia - dodał.
- Załapałeś - przyznałam z uznaniem - Księżyc dał mi wskazówkę. Według niego wspomnienia Jacka mogły zostać przechwycone poprzez Łapacza Snów. To stary, ale bardzo potężny artefakt.
- Skoro zostały przechwycone... - zaczął Jack - To czemu miałem ich przebłyski? - dodał, kładąc się z powrotem na łóżku szatyna. Kiwnęłam głową.
- W tym miejscu teoria Księżyca mija się z celem - odparłam - W jakich sytuacjach miałeś przebłyski? - spytałam.
- Po raz pierwszy zdarzyło mi się to podczas walki z koszmarami - mruknął Mróz - Spadałem wtedy i zaraz miałem się zabić. Kolejny przebłysk miałem nad stawem, niedaleko Burgess.
- Może twoje wspomnienia uwalniają się z Łapacza Snów pod wpływem silnych emocji? - zaproponował Jamie.
- To nie głupia teoria. - poparłam Benneta.
- Za pierwszym razem odczuwałem paraliżujący strach, a za drugim złość i bezsilność, ponieważ zdałem sobie sprawę z tego, że zostałem oszukany.
Pokiwałam zgodnie głową.
- To już coś. - dodałam.
- Dobra - powiedział szatyn, wstając z kanapy - Skoro już wszystko wiem to teraz mogę do was dołączyć - zdecydował.
- Nie tak prędko - uspokoiłam młodego - Sytuacja, w której się znaleźliśmy jest bardzo poważna. Jesteś tylko człowiekiem. Nie masz żadnej mocy, która zapewniłaby ci przetrwanie.
- Tylko człowiekiem? - powtórzył z wyraźną chęcią mordu Jamie.
- Oho, robi się ciekawie. - skomentował brunet z założonymi rękoma. Spojrzałam na nich z politowaniem.
- Sama prawie nie zginęłam! -warknęłam - Jack tak samo. To niebezpieczne. Zgodziłam się wszystko ci wyjaśnić, ale nie ma mowy, żebyś też walczył! Dopiero co wróciłeś ze szpitala. Znów chcesz tam trafić?
- Czuję się już dobrze. - zgrzytnął zębami szatyn.
- Nie zabiorę cię ze sobą. Nawet o tym nie myśl. - syknęłam - Jack, idziemy. Zanim Agey i Sorrow się zorientują... - zdecydowałam, wstając z krzesła.
- A co z laską? - spytał nagle Mróz, gdy prawie naciskałam klamkę od drzwi. Odwróciłam się gwałtownie.
- Co jest nie tak z laską? - Bennet spojrzał na mnie badawczo. Nie zamierzałam mu odpowiadać.
- Zostawiłem ją w starym Burgess. - odrzekł beztrosko brunet.
„Zabiję...” - mruknęłam zła w myślach.
- Nie możesz mnie zabić. - Jack uśmiechnął się kpiąco. Zamrugałam kilkakrotnie powiekami, zaskoczona nagłą odpowiedzią chłopaka. Powoli jednak uświadamiałam sobie, że zapomniałam zabezpieczyć myśli, a on je usłyszał. Powstrzymałam się od kolejnego komentarza.
- Czyli zgubiłeś laskę, tak? - upewnił się szatyn.
- Taa, można tak powiedzieć. - powiedział Mróz, podnosząc się do pozycji siedzącej.
- Zapomniał o symbolu swojej mocy i teraz musimy go odzyskać. - prychnęłam.
- Ej, to nie była moja wina! - zaprotestował Jack - Było wtedy niezłe zamieszanie...
- W porządku - przytaknął szesnastolatek - Idźcie już skoro tak się śpieszycie...  - ponaglił nas. Byłam zaskoczona tą nagłą zmianą w zachowaniu chłopaka. Nie zastanawiałam się jednak czemu tak postąpił. Razem z Mrozem zeszliśmy po schodach na parter.
- Do zobaczenia. - mruknął Jack nim opuściliśmy budynek.

 Kierowaliśmy się w stronę leśnego zagajnika. Idąc przez podwórze cały czas milczeliśmy. Po chwili marszu znaleźliśmy się na miejscu. Zmieniłam się w smoka, a brunet wskoczył mi na grzbiet.



Wtem rozłożyłam skrzydła, rozpędziłam się nieco i wzbiłam w powietrze. Chciałam jak najszybciej wrócić do Agey i Sorrowa nim rzeczywiście się obudzą. Nie mogą dowiedzieć się, że zniknęłam razem z Mrozem. Nie miałam ochoty na okłamywanie ich. To byli przecież moi przyjaciele...



~*~



- Zgubiłeś laskę, idioto... - szepnąłem, gdy Ann i Jack opuścili mój dom. Siedziałem we własnym pokoju, rozmyślając co dalej. Zależało mi by do nich dołączyć. Choć w zasadzie, pragnąłem też zemsty za swój wypadek, ale chyba bardziej chciałem odpłacić się za to co przytrafiło się Jackowi.

Ale po tym co usłyszałem, mój pomysł wydawał się być jeszcze bardziej absurdalny niż był na początku. Na każdym kroku groziła mi śmierć. Istniało też ryzyko, że jeśli komuś nie udało się mnie zabić za pierwszym razem, może zrobić to ponownie i w dodatku jeszcze skuteczniej. Ci zmiennokształtni to twardzi przeciwnicy. Jeśli jeszcze Mrok z nimi współpracuje... Nawet nie chcę myśleć co oni zaplanowali.

Jednak mimo wszystko to może być moja jedyna szansa, aby udowodnić im, że mogę się przydać. Chciałem pomóc Jackowi. To był mój przyjaciel. Najlepszy jakiego kiedykolwiek miałem od tego dnia, siedem lat temu...

"Stare Burgess..." - przeszło mi przez myśl. Szybko dopadłem laptopa. Odpaliłem go i zacząłem szukać. Wujek Google szybko znalazł odpowiedź.

- Zrekonstruowana wioska Burgess została otworzona dla zwiedzających w przypadającą na rok 2010, 310 rocznicę założenia. Obiekt został zbudowany na podstawie zapisków pochodzących z ok. 1700 roku. Dokładne położenie pierwotnej wioski nie jest do końca znane. Nie zachowały się żadne dokumenty informujące o tym. Badacze spekulowali, że wioska mogła znajdować się na dziś gęsto zalesionych terenach na południowy zachód od obrzeży dzisiejszego miasta Burgess. Z tych powodów zdecydowano, że to właśnie w tym miejscu powinna powstać rekonstrukcja... - przeczytałem uważnie fragment artykułu z gazety internetowej, która pojawiła się w wynikach wyszukiwania - Ciekawe... - mruknąłem pod nosem i uśmiechnąłem się. Na samym dole strony znajdowała się mała mapka. Szybko rzuciłem ją do druku.


Chwilę później trzymałem ją już w rękach. Według niej do wioski prowadziła tylko jedna ścieżka, ale według zapewnień dobrze oznaczona. Nie powinno być problemów. Po prostu tam pójdę i odzyskam laskę.



---------------
Od Autorki: Bycie przeziębionym w aktualnej sytuacji to najlepsze co mogło mnie spotkać! Nigdy się tak z tego nie cieszyłam xD Niestety do szkoły nie pójdę jeszcze tylko jutro. Od środy znów muszę się przyzwyczaić. W czwartek wieczorem na trening. Trochę się boję, bo w niedziele mnie nie było i może być różnie xD W każdym razie po treningu będę pewnie padnięta więc ten tego... Na fp pewnie mnie nie będzie. Piątek prawie luz bo mam prezentację xP

Ale dość o mnie. Jak podobał Wam się rozdział? Trochę spokojniejszy, ale wiecie. Cisza jest zawsze przed burzą ;D Po za tym zbliżamy się do 30 rozdziału. Jak ten czas leci :o 
W każdym razie XXX rozdział postaram się wstawić 28 lutego. To sobota więc powinno być dobrze, mam nadzieję xD Ostatnio cokolwiek sobie zaplanuję, muszę zmieniać. Powoli robi się to irytujące >-<

Czekam jak zawsze na komentarze! Widzę mnóstwo nowych wejść, ale nikt nie komentuje :P

Do następnego!

Ann Vacon


4 komentarze:

  1. Hej witam dopiero dzisiaj przypadkiem trafiłam na twojego bloga (tak wiem niezły refleks:P ) już sam opis zamieszczony w rejestrze blogów skłonił mnie do odwiedzenia tej stronki :) Choć mam za sobą dopiero prolog i dwa pierwsze rozdziały to wiem, że zostanę z Tobą na dłużej ;) Póki co mam jednak dużoooo do nadrobienia xD
    Pozdrawiam i zapraszam do siebie na lunamoonstories.blogspot.com
    -LunaMoon -

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że tu trafiłaś i mam nadzieję, że zostaniesz na dłużej :3

      Pozdrawiam! ;)

      Usuń
  2. Jej myślałam że już nigdy się nie doczekam ;) Loffciam twojego bloga <3 Weny i czekam na next :P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W pewnych chwilach też już tak myślałam xD
      Dziękuję <3 Kontynuacja już niedługo ;)

      Usuń

Dziękuję za komentarze, to naprawdę motywuje :)

Linki pod rozdziałami będą ignorowane - masz do tego osobną zakładkę: Księgę Gości